Ο βασιλιάς και ο κήπος με τα δέντρα.



Μια φορά ένας Βασιλιάς πήγε σε έναν κήπο. Εκεί είδε δέντρα, λουλούδια και θάμνους, ξερά να αργοπεθαίνουν. Η αμυγδαλιά είπε ότι πεθαίνει επειδή δεν μπορεί να ξεπεράσει σε ύψος το κυπαρίσσι...
Απευθυνόμενος στο κυπαρίσσι το είδε να είναι σκυμμένο και λυπημένο επειδή δεν μπορούσε να μοιάσει το αμπέλι που δίνει νόστιμα σταφύλια. Το αμπέλι πάλι αργοπέθαινε επειδή δεν μπορούσε να ανθίσει όπως η τριανταφυλλιά.  Σύντομα συνάντησε ένα απλό φυτό το οποίο ήταν υγιέστατο, φρέσκο και πολύ χαρούμενο. Αφού το ρώτησε, πήρε την ακόλουθη απάντηση:
- Νομίζω ότι είναι ένα φυσικό γεγονός γιατί όταν με φύτεψες, το έκανες για να πάρεις χαρά. Εάν με ήθελες σαν την αμυγδαλιά, το κυπαρίσσι, το αμπέλι, την τριανταφυλλιά, τότε έπρεπε να με φυτέψεις ως κάτι τέτοιο. Οπότε δεν μπορώ να είμαι κάτι διαφορετικό από αυτό που φύτεψες. Προσπαθώ να αναπτύσσω όσο καλύτερα μπορώ τις δικές μου ικανότητες. Αυτές έχω, δεν μπορώ να είμαι κάτι άλλο.
Κοίταξε το εαυτό σου. Μπορείς να είσαι μόνο ο εαυτός σου. Είναι αδύνατο να είσαι κάτι άλλο. Μπορεί να χαρείς και να ανθίσεις ή να μαραθείς αν δεν αποδεχτείς τον εαυτό σου.